Belgische Recordvangst SOTRA/NOORWEGEN

Lucien Scheiris (ZWB) met een scharretong van 1,4 kg (55 cm)

Algemene Ledenvergadering 2012 !

Adeste fideles,laeti triumphantes. De beginwoorden van dit kerstlied zijn als het ware gecomponeerd voor de uitnodiging tot de statutaire vergadering van de zeewolven. De getrouwen kwamen inderdaad, jubelend van vreugde, zoals de tekst luidt. Ze kwamen van einde, ze kwamen van verre en het Bestuur zag dat het goed was. Wie in de loop van de vroege namiddag in de Ivoren Bal binnen kwam, werd naar godsvrucht en vermogen omarmd,gekust of de handen geschud met de beste wensen en een "goei gezondheid voor 2012"!

Rond half vier werden voorbijgangers opgeschrikt door de strijdkreet "zieëwolvui !"en daarmee was het officiële gedeelte ingezet. Het welkomswoord van de voorzitter werd gewaardeerd voor zijn beknoptheid. Vermits meer en meer leden in het bezit zijn van een omnipas,wordt spijtig genoeg de gebruikelijke minuut stilte een vast onderdeel van de vergadering. Afgelopen jaar namen we afscheid van Pieters Gabriel (89 jaar) en Marcel Van Aghtmael (84 jaar). Ze zullen nooit kunnen vervangen worden, maar de leegte wordt opgevuldt door onze herinneringen.

Het volgende agendapunt waren enkele cijfers over visdagen, dorpsdag, toneelavond enz. Verder wordt het lidgeld van de jeugd gehalveerd. Het geldt wel de fysische leeftijd, niet de mentale! Met fierheid en vreugde mochten we ook twee nieuwe leden begroeten . Er wordt zelfs gefluisterd dat ze " van over 't water" zijn. Het bestuur overweegt de aankoop van Het Groot Ethymologisch Woordenboek der Nederlandse Taal. Vergeet Babel, Brasschaat en Blankenberge zijn in de toekomst the places to be voor een boeiende vergelijkende taalstudie. Nogmaals welkom, mijne heren.

Onze penningmeester gaf de details over de kas. Ik verdenk Cois er sterk van om overtuigend met mijn vrouw te hebben gepraat: hij verzekerde dat het niet de bedoeling was om veel geld over te hebben en ik citeer letterlijk ;,'als we toekomen is dat genoeg" Hierna benadrukte de voorzitter dat iedere zeewolf zich ten volle inzet voor de club, maar dat het bestuur er een punt van maakt om "speciallekens" in de verf te zetten. Daarom werden volgende mensen met een attentie bedacht: Rita van de Ivoren Bal, Sanne van de Cois, Fien van den Dirk, ons Witte en onze Jan van de Miel, ons Margrietje van de Lus, Monique van de Rik, Fred van de Ivoren Bal en uw dienaar van de vertelselkens. Hun namen zijn geprezen.

De klassementen van de grootse vis in zijn soort en de "internationals" staan elders reeds op onze website. Lus werd bijkomend gelauwerd als beste veteraan van België 2011 en grootste vis Noorwegenvakantie 2011.

Verder werd nog eens benadrukt dat het bestuur "één en onverdeelbaar" is in zijn huidige samenstelling. Namens alle leden nogmaals onze dank voor ieder van hen, maar ik doe de anderen zeker geen onrecht aan door Lus Scheiris als voorzitter de bezieler te noemen, zonder wie de zeewolven in de huidige vorm en filosofie niet zouden bestaan. Het liedje "zo ne goeien hebben wij nog nie gehad" is hem op het lijf geschreven. Het officiële gedeelte werd afgesloten met het gebruikelijke "zieëwolvui" en " manne , der zijn nog volop brooikes, smakelijk !"

Een half uurtje later was iedereen tegen iedereen aan 't praten, en geen mens die vijf seconden later nog wist wat er gezegd was maar niemand die het iets kon schelen. Kortom, de gebruikelijke nieuwjaarsreceptie. Ik ben benieuwd naar het clubfeest volgende week.

Verslaggeving J. Laureys

Met een verlengd weekend voor de boeg , gaan vissen op vrijdag ( wapenstilstand )11/11/2011 te Blankenberge . Om 5.00 uur in ons lokaal een koffie of thee genuttigd , om zo te vertrekken richtingBlankenberge , onze thuis haven .

Topvangst Meerval 49kg !

De twee zeewolven Bob & Pol trokken naar Frankrijk voor een weekje visverlof

Gulle Festival

Teneinde voor vrouw en kind een gezonde portie vis bijeen te vangen, en heel misschien ook wel eens om mogelijk eens van huis weg te zijn, waren er negen zeewolven ingeschreven voor het Gulle Festival te Blankenberge.

We vertrokken onder een druilerige motregen, die gaandeweg toenam tot serieus gedruip. Toen de ruitenwissers op volle kracht heen en weer zwiepten, werd voorzichtig de vraag gesteld: "regent dat nu of niet?". De gekende testikkels hadden het weer gedaan (amaai mijn kl ...), en de opmerking " gaat dat een ganse dag zeveren " was op twee manieren te interpreteren.

We verzamelden voor de boottrekking in het chirolokaal ginderachter (waar ieder gps-toestel al twee keer gewaarschuwd heeft om waar het kan terug te draaien.). Na enkele koffie's gingen we buiten om te trachten door de roostertjes van de draadafsluiting te pissen. Toen we uiteindelijk dubbel geïsoleerd en ge-waterproved aan boord gingen begon de zon te schijnen en werd het tenslotte toch een schone dag met een kalme zee.

Over het vissen zelf kunnen we kort zijn. Er werden voornamelijk wijting, schar en bot gevangen en in mindere mate gul. De vissen hadden nog niet het formaat van National Geografic, maar waren duidelijk toch het Ketnet-stadium voorbij.

Wat me zelf in deze wedstrijden buiten clubverband het meest fascineerd zijn de onderlijnen bij de anderen. De term "driedimentionaal" is duidelijk onvoldoende om de constructie's te beschrijven die soms te water worden gelaten. Er waren zwevende, verende, zwiepende en draaiende onderlijnen die duidelijk enkel nog spraaktechnologie misten. Indrukwekkend ! En toch verdomme, verdomme, vangen die meer vis dan uw dienaar! Ik kan met de hand op het hart getuigen dat ik een mateloze bewondering voor mezelf heb, maar een mens zou voor minder gaan twijfelen.

Wie duidelijk niet aan zichzelf mag twijfelen is Paul - ons Polleken pour les femmes - Hij was vierde in het klassement, eerste van zijn boot en wist de zwaarste vis binnen te halen ( een gul van 4,670 kg gekuisd). Hij kreeg hiervoor een schoon postuurken met een visken. Volgens mij stond die vis scheef van de Jupiler op zijn statiefken, maar een zekere mate van jaloezie is aan deze opmerking niet vreemd.

De heren Dirk en Fons verdienen eveneens onze bewondering met elk een tweede bootplaats. Deze prestatie's werden door het inrichtend comité eveneens met een prijs in natura gehonoreerd. De rest van de zeewolven hadden naar eigen zeggen "ook een schone dag" en troosten zich met de olympische gedachte over deelnemen en winnen. (Diegene die deze verschrikkelijke dooddoener ooit gezegd heeft zou ik graag eens in 't donker tegen komen. Iedereen doet mee om te winnen, onnozelaar !) Maar alle gekheid op een stokje, het was inderdaad een schone visdag, en de tuisblijvers hadden ongelijk.

De heren Paul, Dirk, Fons, Erwin, Cois, Miel, Lus, Jos en Eric groeten u met een al dan niet geslaagde reverence en wensen u het allerbeste.

Verslaggeving J. Laureys

Vorige week stond ik in de garage tegen mijn visstokken te praten. Ik had niet gezien dat mijn vrouw achter mij stond. Ze heeft niets gezegd, me enkel gedurende enkele lange sekonden aangekeken en is toen verder gegaan. Hoog tijd dus voor een therapeutische visbeurt met de zeewolven.

Zaterdag 15 oktober was het zover. Met een kleine marge werd rond vijf uur in karavaan naar Blankenberge gereden. Op de steiger kreeg de Morgenstond de nodige diepgang door de heren Miel, Jos, Cois L, Lus en Pascal aan boord te nemen.Op de Eenhoorn werd het gewicht aan bak- en stuurboord verdeeld onder de heren Georges, Dirk, Erwin, Frans en Cois VH. De Moonraker mocht zich verheugen in het gezelschap van Wim, Guy, Danny en Frank.

Voor mij lijkt de ene golf op de andere en water is water, daarom kan ik zonder de hulp van derden geen deskundige plaatsaanduiding geven van de visstek. Feit is wel dat de Eenhoorn en de Moonraker van bij de aanvang maatvissen boven haalden. Mijn bewondering voor de deskundigheid van Marcelleken Morgenstond is algemeen gekend, daarom durf ik te zeggen dat we in de eerste periode begonnen onder het motto: "Laat de kinderen tot mij komen". De situatie is genoeglijk gekend: twee vissen vangen en drie terug smijten ( bij manier van spreken uiteraard). Tegenwoordig is pedofilie bespreekbaar, daarom werd besloten om te verhuizen naar de visgronden van de collega's. Het feit dat een wijting van negen centimeter op twee millimeter van mijn linker oor voorbij fladderde, was niet vreemd aan deze beslissing.

Aan de meet worden de prijzen gegeven, dus kon de Morgenstond eerherstel nemen. Cois L bewees eens te meer zijn meesterschap met 38 vissen,waaronder enkele volwassen exemplaren. Miel en Lus vingen enkele gullen en vermits men niet schoon moet zijn om geluk te hebben haalde Lus nog een tong boven. Op de andere boten werden vergelijkbare resultaten geboekt. Er werden op elke boot een aantal gullen gepakt en Danny op de Moonraker mocht ook twee gullen en een tong in zijn koelbox leggen. Verder waren er voor iedereen een prettig aantal wijtingen, scharren en botten. Geen recordvangsten, maar voldoende om ons een aangename dag te bezorgen.

De prijzenpot voor de grootste vis was voor Georges met een gul van 68 cm., waarmee hij Miel met een halve centimeter klopte. Een klein detail hierbij was dat hij de prijzenpot aan zijn vrouw gaf. Een voorbeeld voor ons allen, en dit zal hem later hoogst waarschijnlijk enkele maanden korting in zijn vagevuurperiode opleveren. Mijn respect, en tot de volgende gelegenheid.

Verslaggeving J. Laureys

Voor fotos klik hier

Verslag : Tongenfestival 2011

We schrijven zaterdag 20 augustus, de dag waarop het 26e tongenfestival te Blankenberge doorgaat. Hetgeen er aan mannelijk schoon beschikbaar was onder de zeewolven, zou die dag proberen een tongsken binnen te draaien.

In liefde en oorlog is alles veroorlooft, dus waarom in zeevissen niet. Daarom waren de voorzitter en de penningmeester vooruit gereisd om vis uit te zetten, zodat we met de resterende acht teamleden om vijf uur in Brasschaat vertrokken.

De weersomstandigheden waren uitstekend, kalme zee, kortom alles was aanwezig om er een aangename visdag van te maken. Laten we kort zijn over de wetstrijd: er zat vis, maar ze heben ooit beter gebeten. Een aantal uitzonderingen daargelaten, waren de meeste maatvissen reeds jaren lid van de weight watchers. Kortom, een visdag zoals er zovelen zijn, niet slecht, maar er zijn er ooit beter geweest. Vroeger. Zoals gewoonlijk bij zulke wedstrijden waren afhouders, draad en haken bij de concurenten een bron van interesse. Onder een verdoken blik die in elke geheime dienst in de praktijklessen wordt onderwezen, werd deze informatie verwerkt. Naast voorzitter, penningmeester, sportbestuurder en secretaris, zou elke zichzelf respecterende visclub ook een kleurenadviseur moeten hebben. Rode of gele bezemsteeltjes, gele, blauwe, kleurloze, rode of zwarte haaklijntjes, om over de lengte en vorm van de haken en onderlijnen (balanskens, lange of korte afhouders, enz.) maar te zwijgen. Alle details werden opgemerkt en opgeslagen. Men vraagt zich af hoe men dit deed vóór het computertijdperk. Onvoorstelbaar! Zoals er op de Zeebaars werd opgemerkt: "als we dan toch aan 't zeveren zijn, laten we er dan maar een schijn van deskundigheid aan geven".

Niettemin werden er onder de zeewolven enkele opmerkelijke prestatie's geleverd. Omdat kwaliteit zich zelden loochent, werden Eric en Fons eerste op hun boot. Ondanks zijn jeugdig uiterlijk wist Fons ook de beker van Beste Veteraan in de wacht te slepen. Hierbij werd door de voorzitteropgemerkt dat ze alle twee een "dikke kus" verdienen. Wie deze prijs zal uitreiken wordt een onderwerp op de volgende betuursvergadering.

Op een verdienstelijke tweede bootplaats prijkten de namen van Cois, Jos en Dirk.De rest van de teamleden moeten zich de vraag stellen of het wel aangewezen is om sex te hebben de avond (of ochtend ?! ) vóór een belangrijke wedstrijd. In het leven moet men zijn prioriteiten stellen, vind ik!

Alhoewel er vele bezinningspunten blijven na deze dag, mogen we toch terug blikken op een mooie wedstrijd. Zoals de Engelsen zingen in hun "land of hope and glory", wel, de glorie begint met mondjesmaat door te komen en hoop hebben we altijd gehad. Een hele hoop hoop.

Verslaggeving J. Laureys

Tongen Festival Blankenbergen 2011

ZWB Resultaat

VOOR FOTOS KLIK HIER !!!

Verslag : Moederkesdag

Teneinde het nuttige aan het aangename te paren vieren de zeewolven moederkensdag met een visbeurt. Voor de uitslovers is er op 15 augustus nog een gelegenheid, maar dat is volledig facultatief.

Met het liedje in het achterhoofd: "'k heb mijn wagen volgeladen vol met ...(zelf in te vullen)" vertrok de bus van De Polder om 5.45u richting Blankenberge. Onze ochtendsluimer werd even verstoord door een jeugdige schone die foto's nam. Een schoonheidsprijs zal een reportage op dat uur niet winnen, maar de gedachte om 's avonds foto's te nemen is nog verschrikkelijker.

In Blankenberge werd met droefheid afscheid genomen van vrouw en kind (ijslandvaarders zouden zich in deze taferelen herkennen), waarna we met twintig sportvissers inscheepten. Schippers van dienst waren Marcelleken Morgenstond, Gust Blue One, Charel Moonraker en Eddy Eenhoorn. We mochten ook enkele nieuwe clubleden verwelkomen ( Heer vegeef het hen, want ze weten niet wat ze doen). De toekomst zal uitwijzen of verstand dan wel doorzettingsvermogen de bovenhand haalt. Voor hun eerste visdag als zeewolf hadden ze wel betere vangsten mogen hebben ! Uitzonderingen daargelaten, waren de meeste tongen van een formaat dat eerder in de filatelie dan in de sportvisserij thuis hoort. Een opmerkelijke prestatie werd evenwel door Marcelleke Morgenstond geleverd met een tong van 44 cm (buiten categorie als schipper-visser). Op diezelfde boot haalde Jos een tong van 42 cm boven. Deze vangst werd zoals gebruikelijk doorgebeld. Nadat dit bericht enige tijd gerijpt had, werd wereldkundig gemaakt dat Cois er ene had van 43 cm. Op de morgenstond werd ogenblikkelijk gereageerd met gebaren die in een manège bij de amazones voor enige opwinding zorgen. Uiteindelijk werd onder deurwaardersexploot Jos met 2 mm tot winnaar van de grootste-vis-pot uitgeroepen. Bij anderen varieerden de vangsten van nul tot acht vissn. Geen wereldschokkende visdag dus, maar volgende keer ...juist! Terug in Blankenberge waren er enkele ontroerende momenten toen de vrouwen hun zeebonken mochten verwelkomen.

Eveneens traditiegetrouw werd er nadien in de Boulevard 25 iets gegeten en gedronken. Een relaas hierover zou ons te ver afleiden. Laten we daarom afsluiten met een dooddoener die ook in Kerk en Leven de censuur doorstaat: moe maar voldaan keerden we om 21 uur huiswaarts.

Verslaggeving J. Laureys

Voor fotos klik hier

Verslag : Noorwegen 2011

Wie er dezer dagen de gezaghebbende Noorse kranten op naleest, kan niet buiten het frontpaginanieuws:de skáldskaparmál, de Noorse heldendichten, zullen worden aangevuld met het epos van de Brasschaatse Zeewolven. Dit is hoe het verhaal begon.

In het jaar des Heren 2011, op woensdag 6 juni, verzamelden de reisgenoten zich in Wuustwezel, ten huize Scheiris. In de geschiedenisboeken zullen de namen van Paulson, Josson, Dirkson, Mielson en Lusson cursief gedrukt worden. Er was even een bijna-ongeval toen de kleinzoon van Lus moest kiezen tussen zijn "lekstok" en een kus aan zijn grootvader, maar met een opofferingsgeest die enkel de heel groten kenmerkt, werd de lekstok voor driekwart sekonde uit de mond genomen voor een afscheidskus. Na een "retouchken" met de handrug was Lus weer proper. Ge hebt niet voor niets een carrosseriebedrijf ! Vermits onze vrouwen ondertussen reeds met mekaar aan het praten waren, zijn we maar met stille trom vertrokken. Voor volgend jaar worden er majoretten overwogen.

Over de reis zelf valt er weinig te vertellen. Toen we aan het Skagerrak in Hirthals stonden te ontbijten met in onze rechter hand een jupiler, in onze linker een gebraden kippenpoot en een paar bouletten als reserve in onze broekzak,moesten we wel even snel doorslikken toen we een politiesirène hoorden. Tegenwoordig, met al die vreemdelingen ...

Na een autoreis van meer dan duizend kilometer en een bootreis van ongeveer twintig uur waren we nog een korte trip van onze eindbestemming: Sotra. Vermits de grens tussen waanzin en zeevissen heel dun is, besloten we diezelfde namiddag nog te gaan vissen. De zee was ruw, daarom werd in de fjord gevist. We vingen enkele gullen, leng, maar voornamelijk lom. Regelmatig hoorde ik de uitroep "varken" en "weer een varken". Als fijner besnaard lid van het gezelschap (?) dacht ik eerst dat deze roep sloeg op de "winderigheid" bij sommige reisgenoten, maar na een tijdje had zelfs ik door dat "varken" een bijnaam was voor lom. Ik heb nadien zelden meer genoten dan toen ik ook een paar keer "varken" mocht roepen, zonder daarom door de goegemeente scheef te worden bezien.

Zaterdag waaide het weer te fel om op zee te vissen en het regende zo hard dat zelfs de vissen gingen schuilen. We vingen die dag niets noemenswaardig, tot we in ons laatste putteken op makreel botsten. Binnen de kortste tijd was onze kist vol makreel. Het grootste gedeelte werd ingevroren als reserve voor de komende dagen, terwijl de rest op zondag als aas zou gebruikt worden.

Zondag was Mieldag. Zoals gebruikelijk regende het, daarom bleven we opnieuw in de fjord. Op een bepaald moment hoorden we een licht gekreun. Wanneer Miel "amaai mijn kloten" roept, wees er dan van overtuigd dat er een maatvis bovenkomt. Na een profesionele dril kwam uiteindelijk een heilbot boven, waarvan zelfs de inboorlingen moesten toegeven dat dergelijk exemplaar dit jaar nog niet in de fjord gevangen was. Cijfers over lengte en gewicht doen afbreuk aan het magistrale gevoel van de vangst, daarom: kijk naar het fotomateriaal en bewonder !

Wanneer men verslag moet uitbrengen over een vistrip in dergelijk gezelschap is men snel door zijn superlatieven. Laat daarom de beelden voor zich spreken en ons beperken tot enkele eervolle vermeldingen. Lus ving een schartong van 1,5 kg ("wat een bakkes!"), Paul enkele prachtige schelvissen ("amaai mijn k !"), terwijl Dirk en Jos zich specialiseerden in koolvis ("weer koolvis, kom ,we zijn hier weg").

Woensdag zal in ons geheugen gegrift staan als de dag dat het niet meer regende. Beter nog, we konden een tijdje op zee. Die dag kreeg onze voorzitter last van zijn testikels ("amaai mijn ..." juist!), toen hij een leng van 6,5 kg boven haalde. Voor de geïnteresseerden: hij gebruikte hiervoor rode draad. Reeds van bij het begin was het duidelijk was duidelijk dat vissen op zee van een heel andere orde was dan vissen in de fjord. De vissen waren groter en gevarieerder. Leng, schelvis en zelfs een heek (Paul !) waren van een prettige omvang. Het zou ons te ver leiden om elke vangst afzonderlijk te bespreken, daarom opnieuw: bekijk onze fotogalerij.

Donderdag was onze laatste visdag, en weer konden we de zee op. Opnieuw kwamen er volwassen exemplaren boven en kregen we een glanzende blik en een idiote grijns op onze mond. Na zes visdagen was dit trouwens onze gebruikelijke mime geworden. De namiddag werd besteed aan opkuisen en inpakken, om vrijdagmorgen terug te keren naar huis.

Er is me gevraagd om enkel een kroniekse te schrijven over het vissen. De rest van mijn belevenissen blijft iets tussen mijn biechtvader en mijzelf. Om met de woorden van onze voorzitter te spreken: "jaja Flavie, c'est la vie". Onder de omstandigheden waarin deze gevleugelde woorden werden uitgesproken, lijkt me dit een bijzonder diepe fylosofische gedachte en een waardige afsluiter van dit verslag.

Verslaggeving J. Laureys

Voor fotos klik hier

Gelieve even te lezen !

Geachte,

Beste verantwoordelijken,

Vorige zondag, na de finale van het Belgisch Kampioenschap te Nieuwpoort, liet Dennis Cooreman, lid van Efsa, zijn hengels op de parkeerplaats aan de haven staan. Het betrof een foedraal met een 6 tal hengels waaronder o.a. een Colmic uptider, een Ugly Stik 12lbs, een tubertini enz. Het foedraal werd achtergelaten aan de graafmachine die dwars op de parkeerplaats geparkeerd stond. Indien er leden van uw club deelnamen aan die finale, zie je dan de mogelijkheid om bij hen eens na te vragen of zij die hengels hebben zien staan of gevonden hebben?

Solidariteit onder hengelaars mag, mijn inziens, geen ijdel woord zijn. Vandaar mijn oproep.

Graag enige reactie

Bij voorbaat dank,

G. Breemersch Ledenadministratie VVBZ

FORELLEN 2011

1ste Mannen : Cois Van Uffelen

1ste Vrouwen : Fien

Voor fotos klik hier

Verslag : Friendshipcup 2011

Laten we het verslag over de Friendshipcup te Oostende beginnen met een rechtstreeks gevolg: ze hebben me zot(ter) gekregen. Alhoewel er volgens sommige bronnen al enige voorbeschiktheid was, heeft het feit dat ik de drankpot van de zeewolven moest beheren in de RYCO, er zeker een psychotische demensie aan gegeven. In 't Kapiteintje te Blankenberge was er geen enkel probleem. De rekeningen werden aan het spit geregen en op tafel gezet. Op het einde werd in bulk afgerekend. De RYCO was echter stukwerk. Ieder rondje of apparte consumatie werd meteen afgerekend. Volledig te begrijpen uit standpunt van het personeel, maar met desastreuze gevolgen voor de mentale gezondheid van de potbeheerders.(Een zekere gêne doet me van "potbeheerders" spreken in plaats van "potten"). Vergeet SAS, SOG, SEAL en para-opleidingen. De echte test voor de mannen van staal, de Petrussen (steenrotsen volgens het Nieuwe Testament) wordt in Oostende afgelegd ! In de toiletruimte was de grond op sommige plaatsen vochtig. Vermits urine-incontinentie en bootvissen slecht samengaan, en sportvissers zelden of nooit naast de pot pissen, lijkt me de enige andere mogelijkheid: tranen ! Vermoedelijk hebben collega's tijdens een zeldzame adempauze enig soelaas gevonden in de rust van het mannentoilet.

Deze lange inleiding dient voornamelijk om niet te veel over het vissen zelf te moeten schrijven. Van de tien zeewolven die meededen waren er twee die onder applaus met prijzen bedacht werden. De namen van Eric en Lus zijn geprezen. Het feit dat de B-ploeg versterkt werd met nieuw bloed uit Kasterlee mocht niet baten. Aan Theo en Anita niettemin welkom bij de zeewolven voor gastoptredens (Heer vergeef het hen want ze weten niet wat ze doen).

Over het algemeen waren er veel ondermaatse scharren, alhoewel hierin ook reeds enige verbetering was. Er werden mooie pladijzen en botten gevangen en een verloren gezwommen zeebaars. De wijtingen werden over 't algemeen met excuses terug gesmeten. Kortom, er is hoop voor de toekomst. Tijdens het naar huis rijden werden de zeewolven opgesplitst. Sommigen wilden eerst nog iets eten, anderen wilden zo vlug mogelijk terug naar 't vrouwtje. Iedere leeftijd heeft zo zijn eigen noden en prioriteiten laten we maar zeggen, en zoals Edwerd III reeds in de veertiende eeuw declameerde "honi soit qui mal y pense"(schande over degene die er kwaad van zeggen). Tot genoegen

Verslaggeving J. Laureys

Verslag : Zaterdag 21 Mei 2011

We schrijven 21 mei en de zeewolven nemen deel aan de Robby Fish Zeehengel festival te Blankenberge.

De weerberichten waren goed, er was genoeg stroming, kortom, de verwachtingen waren groot. Zoals gewoonlijk. En zoals gewoonlijk was de werkelijkheid...Iemand heeft ooit gezegd: " Laat de kinderen tot mij komen" en Zijn volgelingen waren vissers. Echter, iemand anders heeft ook gezegd "trop is teveel en teveel is trop". Langs deze weg richt ik mij tot alle schargrootouders en scharouders: dit zijn geen scharren maar scharminkels. In mijn tijd was dat anders! Toen mochten kinderen van die leeftijd niet alleen buiten komen. Er waren er bij die amper konden zwemmen! Ter illustratie: op mijn boot werd er door iemand twee botjes gevangen, waarop die mens " Yes, yes, yes!" begon te roepen op een manier die spontaan aan Euromillions deed denken. Geruchten doen de ronde om "RobbyFish Zeehengel festival" te veranderen in " Grote Prijs Roger Vangheluwe" en in plaats van Robby Fish als sponser Robbedoes aan te schrijven.

Onze voorzitter was eens te meer de beste zeewolf met een goede derde bootplaats, wat genoeg zegt over de uitslagen van de anderen. Laat hun namen geprezen worden als doorzetter of onnozelaar, maar niet als sportvisser. Door het terug smijten van de visjes leek het meer op "teppen schieten" zoals ze in de Kempen zeggen.

Om kort te gaan: enkel verhalen over Noorwegen konden terug een beetje glans in onze verdwaasde ogen brengen. Zoals gebruikelijk werd de catering tijdens de terugweg door "de Miel" verzorgd (naar volle tevredenheid, zoals gewoonlijk), terwijl onze dank voor de logistieke ondersteuning naar Lus, Paul en Eric uitgaat.

Vanop afstand is het gemakkelijk gezegd, maar niettemin, geef er mij nog eentje en voor die andere mensen ook. Ondertussen blijven we hopen voor de finale van het Kampioenschap van België voor zondag 29 mei.

Verslaggeving J. Laureys

Voor fotos klik hier

Verslag : Zaterdag 07 Mei 2011

Zaterdag 7 mei zullen de kroniekschrijvers zich herinneren als de eerste visdag waarop de zeewolven gingen vissen in het gezelschap van de Belgische Kampioen der Veteranen. Waarvoor namens de clubleden nogmaals proficiat trouwens.

Met een zeester in ons knoopsgat en een kwal op ons hoofd, figuurlijk dan, reden we in de stijl van Pallieter naar Blankenberge. Er waren drie boten gecharterd. De Eenhoorn kreeg Wim, Guy, Marc en Dirk aan boord. De Lucky was gelukkig met Miel, Jos, Danny en Frank. Op de Leyra werden de plaatsen verdeeld onder Lus, Georges, Erwin en Cois.

Over het vissen zelf kunnen we kort zijn: er werd gedurende gans de dag volop vis gevangen. Het waren niet altijd de grootste, maar wie het kleine ...enzovoort. Desondanks hadden we op alle boten volgens een ruwe schatting per man tussen de veertig en tachtig maatse vissen. Er waren geen recordvissen, maar iedereen was meer dan tevreden. Het veelvuldig bovenhalen van de platvissen ontlokte bij sommigen de opmerking: "amaai da's werkendag". Natuurlijk is dat "werkendag"; Zoals we soms tegen onze vrouwen zeggen: "We gaan niet vissen voor ons plezier maar om te sporten en onze konditie op peil te houden." Omdat we door het zweten veel vocht verloren hadden, moest nadien in 't Kapiteintje de vochtbalans in ons lichaam hersteld worden (ook al om gezond te blijven, of wat dacht ge). Zoals gebruikelijk waren de besprekingen achteraf veel indrukwekkender dan tijdens het vissen zelf, maar ook dat maakt een groot deel van de charme van onze sport uit.

Dient het verder nog gezegd dat de prijzenpot voor de grootste vis weer naar Wim ging? Omdat schenkingen voor een goed doel aftrekbaar zijn bij de belastingsaangifte, deed Wim grootmoedig een geste en legde het bedrag bij de drankpot.

Schone liedjes kunnen niet blijven duren en zelfs "ik heb een potje met vet" kan niet eindeloos gerokken worden, dus uitendelijk reden we terug naar Brasschaat en naar huis. Tot de volgende!

Verslaggeving J. Laureys

Voor fotos klik hier

Uitslag Espadon

Zaterdag 16 april

Op zaterdag 16 april werd door de zeewolven op twee fronten gevist. Terwijl een delegatie van vijf man (laten we ze de magnificent five noemen) meedeet aan de Beker van het Vlaams Gewest in Blankenberge, reed het merendeel van de club naar Nieuwpoort (tien man, twee boten).

Voor de Beker van het Vlaams Gewest was me herhaadelijk verzekerd dat het gewicht belangrijkst was. Ik achtte mezelf dus niet volledig kansloos, en met de Miel als joker waren we (dacht ik) zeker van een plaats bij de besten. Eer ik doorhad dat het gewicht aan vis doorslaggevend was, en niet mijn eigen soortelijk gewicht, hadden de anderen een voorsprong die niet meer in te halen was. Uw dienaar sneuvelde op de vierde bootplaats. Miel had twee van de drie manches tegenslag en werd vijfde. Voor de rest van de magnificent five niets dan woorden van lof. Met een bescheidenheid die gefundeerd werd door talent zegde Eric dat hij eerste was. Dirk bewees zijn meesterschap met eveeneens een eerste plaats en Paul werd beste tweede (slechts 90 gr verschil met de eerste bootplaats). Uiteindelijk belanden de zeewolven op een vijfde plaats van de veertien deelnemende clubs. Niet onverdienstelijk, maar volgende keer beter.

Terwijl de Vijf zich kapot werkten voor de eer van de club, waren de anderen zich rot aan 't amuzeren in Nieuwpoort. Weinig wind, juist genoeg stroming en een zon die zelfs een gepensioeneerde kon laten zweten. Er werd voornamelijk pladijs gevangen (schol zoals de zeewolven soms zeggen), de schar was weer van de partij en in tegenstelling tot vorige weken werd er slechts in mindere mate bot gevangen. Met een gemiddelde van een vijfentwintigtal vissen per man werd het een mooie visdag.

Er sneuvelden weer enkele jaarrecords. Danny ving een tong van 41 cm, Marc een bot van 44,5 cm, Erwin een pladijs van 39,5 cm en Wim zou Wim niet zijn zonder de grootste vis: een zeebaars van 46 cm, wat hem weer de prijzenpot opleverde. De meesten van ons gaan vissen om vrouw en kind eten te geven, Wim is gestopt met lotto spelen en gaat vissen als bijverdienste.

Al met al was 16 april een visdag zoals er meer mogen komen. Op naar de volgende!

Verslaggeving J. Laureys

Zondag 10 april vertrok een selectie van zeewolven om hun kansen te wagen in de selectie voor het Kampioenschap van België.

Nadat we door de voorzitter op onze plichten tegenover de belgische staat (de Beker van het Vlaams Gewest was reeds uitgesteld) en de reputatie van de zeewolven waren gewezen, vertrokken we richting Blankenberge. In 't Kapiteintje werden we verdeeld over de deelnemende boten. De stemming onder de zeewolven kon gevoelsmatig best benaderd worden door Ivan Rebroff in het Don-kozakkenlied: mannelijk, daadkrachtig en met een zo gevoelige diepte dat men er stil van wordt.

Stil werd men ook van de resultaten: maar liefst zes van de acht zeewolven werden geselecteerd. Men zegge het voort: voortaan zullen Lus, Miel, Dirk, Cois, Eric en Paul met "meneer" aangesproken worden. Voor Marc en Jos wordt volop naar een oplossing gezocht. Er zijn voorstellen tot sponsering van de heilige Rita of de heilige Judas Taddeüs, beiden patroonheiligen voor de hopeloze gevallen.

Nadat onze voorzitter tien minuten zijn haar had gekamd in de zijspiegel van de "wolfsmobiel", kwestie van een goede indruk te geven in 't Kapiteintje, werden een paar toosten uitgebracht op de club. Kenners beweren dat de roep "zeewolven-jeuh" in de natuur enkel wordt geëvenaard door het burlen van een mannetjeshert in de bronstijd.

Met gerechtvaardigde trots werd nadien naar huis en thuis gereden (niet direct natuurlijk). Samen met Consience in "De Leeuw van Vlaanderen" kunnen we besluiten dat het spijtig zou zijn moest het nageslacht de roemrijke daden dezer voorvaderen zou vergeten.

Op 29 augustus proberen we het nogmaals , in de hoop op wat meer spanning .

Verslaggeving J. Laureys

Een tussendoortje vissen 3 April

Vistrip met onze nederlandse vrienden Chris en Mark

Verslag : Zaterdag 19 Maart 2011

De leuze van de zeewolen is "tottawetkunnen". In die geest verzamelden we die zaterdagochtend om vijf uur op 't Kaartse Plein. Nadat we de ivoren ballen van 't kapiteintje eer hadden bewezen, waren we klaar om in te schepen.

De Morgenstond kreeg Marc S, Jos L, Frans L, Miel P en Lus S aan boord. De Eenhoorn werd bemand door Dirk VB, Jef H, Erwin V, Paul S, Eric VDV en Marc P. De Moonraker werd na het vissen gekuist door Cois L, Wim P, Guy L, Danny K, Eric A en Glen A.

Nadat de Morgenstond een heftige discussie had met een baggerboot, kon de armada met de zeewolven voor anker gaan. In 't begin leek het meer op een rodeo met zeepaardjes dan op sportvissen, maar uiteindelijk kalmeerden de vissers en de zee. De vissen kalmeerden blijkbaar ook, want de vangsten waren nu niet zodanig om in gouden letters op ons palmares te komen. Op de Morgenstond kreen Jos L 3 botten en 1 gul, Lus S 5 botten en Marc S 1 bot aan boord. De Eenhoorn moest tevreden zijn met 1 gul (Dirk VB), 2 botten (Jef H) en 2 botten (Erwin V). Op de Moonaker werden door Cois L 2 botten en 1 gul gevangen, Danny K ving 1 bot en Wim P 1 bot en 1 gul (79 cm).

De bespreking van de vangsten aan de kade leek meer op een bijeenkomst van tandenloze eunuchen dan van zeewolven. "Geen kloten" en"geen beet gezien" waren de meest voorkomende uitroepen.

Onder deze omstandigheden schittert de echte kwaliteit als een hallogeenlamp in en kerstboom: Wim P kwam, zag en overwon. Hij haalde voor de tweede keer op rij de prijzenpot voor de grootste vis. Proficiat, een kus van de voorzitter en een bank vooruit op de jaarlijkse ledenvergadering. Voor ons, mindere goden, rest ons enkel de troost van het gebed en de hoop op een toekomstige kanjer. Zoals mijn moeder soms zegde: blijven proberen, jongen.

Voor fotos klik hier

Zaterdag 5 Maart

Zaterdag 5 maart,de Zeewolven zouden gaan vissen. Die morgen verzamelde de fine fleur van de vzw zwb op het Kaartse plein, in de Ivoren Bal. Toen de karavaan naar Blankenberge vertrok, vervaagde bij de meesten de gedachte aan hun eenzame vrouw in een eenzaam bed. Men stelde zich mentaal in op de komende vistrip.

In 't Kapiteintje werd het administratieve en financiele gedeelte afgehandeld, waarna we vol verwachting naar de boten gingen.De heren Dirk VB, Jos L, Guy l en Wim P monsterden aan op de Blue One, terwijl dhrn. Miel P, Paul S, Eric V, Erwin V en Lus S bij de Moonraker op de rol stonden.De Eenhoorn verwelkomde Cois L, Walter P, Frans L, Jef H en Leo W. Men besloot om ongeveer anderhalve mijl buiten de kust van Blankenberge te ankeren. Over de visvangst die dag kunnen we kort zijn: de vissen waren op krokusverlof (vermoedelijk gaan waterskiën). De beste boot was de Eenhoorn. De schipper nam 1 schar, 1 gul (4 kg) en 10 botten voor zijn rekening. Leo W wist 9 botten boven te halen, Walter P 7,Cois L 6, Frans L 4 en Jef H ook 4,waaronder een exemplaar van 40 cm.(allemaal botten) Er wisten zich 3 gullen vlak naast de boot los te maken. In de toekomst is het misschien raadzaam om niet meer over de reling te kijken. De vissen zijn nogal schichtig bij springtij.

Op de Moonraker ving Erwin V 3 botten,Eric V 2 en Lus S 1 bot. Miel P en Paul S hadden geen beet gezien. De Blue One moest het met nog minder tevreden stellen. Dirk VB had 1 bot, Wim P 1 bot en 1 gul. Jos L en Guy L vingen eveneens bot, maar dan figuurlijk.De prijs voor de grootste vis, met de gelukwensen van het publiek, ging dus naar Wim P met zijn gul van 54 cm.

In 't Kapiteintje vonden we troost in verhalen over vroegere vangsten. De kreet "zeewolven!", gevolgd door "jeuh" of "heuj" van de groep (roedel of school ?) brachten weer een glimlach op de meeste gezichten.

Er hadden enkele mensen die avond nog andere verplichtingen, dus gingen we vroeger naar huis. Misschien een geluk, want men vierde carnaval in Blankenberge en ge moet de kat niet bij de melk zetten.

Met de bedenking "ge moet niet zot zijn om te vissen, maar het helpt" gingen we die nacht slapen.

Verslaggeving J. Laureys

Bestuur Zeewolven.

Zaterdag 12 Februari

Zaterdag 12 februari verzamelde zich een kudde ferme manskerels op het Kaartse Plein in Brasschaat. Ze gingen vissen! Op zee!!!

In het kader van de dorstpreventie waren stops gepland en Den Ivoren Bal en 't Kapiteintje te Blankenberge. Tussen half acht en acht werd ingescheept. Charel Moonraker mocht de heren Emiel P., Jos L., Marc S., Ludo V.L. en Cois V.H. verwelkomen. Marcel Morgenstond was gastheer voor de heren Lucien S., Dirk V.B., Tony C.,Danny K., Wim P. en Guy L.. Gust Blue One nam de heren Erwin V., Cois L., Paul S., Marc P. en Werner D.B. onder zijn hoede.

Omdat ze ons in Blankenberge al kennen werd besloten om dit keer voor Knokke te vissen. Vermits de reporter van dienst zich op de Moonraker bevond is enkel een sfeerbeeld van deze boot mogelijk. Zoals zo dikwijls werd er in de voormiddag enkel aan bakboord een visje gevangen, terwijl de sportvissers aan stuurboord zichzelf reeds hadden wijsgemaakt dat rolmops op een snee roggebrood ook smaakt.

Om muiterij te voorkomen werd uiteindelijk besloten om een beetje verder te proberen, wat voor iedereen een beetje vis opleverde. Cois V.H. wist nog een gerookte forel aan de haak te slaan. Vermits deze vis letterlijk en figuurlijk een reukje had, besloot onze bootcommissaris in zijn opperste wijsheid dat de vis mocht blijven,op voorwaarde dat Cois zijn staart afsneed (van de vis natuurlijk).

De laatste uren gaf voor de drie boten hetzelfde beeld: de wind en de stroming hadden ambras, de boten bleven slecht op anker liggen,kortom zelfs de meest doorwinterde zeewolven (die met een gepekelde borst) vonden het welletjes.

In de haven werden de vangsten vergeleken. De Moonraker won met 92 vissen,de Morgenstond volgde met 52 en de Blue One was tevreden met 34 vissen. De felbegeerde tittel van Anarhichas Lupus Primus (beste zeewolf) was die dag voor Dirk V.B. met een schar van 35 cm. Kwatongen zouden kunnen beweren dat het beestje eente kleine kop en te dikke nek had, maar dat zou pure jaloersheid zijn. De bewondering en de geldsom waren dik verdiend.

Erwerd nog "nagekaart" in 't Kapiteintje en rond 19 u vertrokken we, moe maar voldaan, naar huis. Bij het zien van de lichtjes van de Schelde ging ons hartje sneller slaan en ondertussen kijken we uit naar de volgende visbeurt.

Verslaggeving J. Laureys

Bestuur Zeewolven.

CLUBFEEST 2011

Algemene Vergadering 2011